Oitava crónica desta singradura de Rafael Lema e Carlos San Claudio. Crónicas do Mar galego.
A verdade é que eu sempre gustei dos uniformes. O meu bisavó por parte paterna chegara a tenente coronel e por parte materna o meu avó foi un dos poucos superviventes da batalla do Barranco do Lobo en Marrocos.
Na casa, o avó contaba moitas historias daquel tempo. Ademáis, o meu avó á parte do negocio de Salvamento, tiña a ferranchina no medio dos cuarteles de Infantería, Artillería, Aprovisionamento e outros. Na nosa ferranchina acababan moitos dos equipos militares obsoletos: uniformes, vehículos, armamento inutilizado. A min encantoume xogar con todo iso.
As veces vestíame de cabo de Artillería (había tamén bidóns de medallas). Xogaba dentro dun jeep o dunha ambulancia militar, provisto coas armas de madeira usadas para a instrucción. Así pois, con todo isto, creo que me gustaba o Protocolo Militar que rodeaba unha solicitude da extracción dun pecio. Unha vez presentada na Comandancia correspondente -que xa impactaba un pouco, ver os militares cos seus traxes impolutos a as súas medallas e os soldados de garda moi serios- tiñas que esperar pola formación en Ferrol da subasta correspondente dos restos que pedías.
Aquí sí que se poñía interesante a cousa. Loxicamente, no Arsenal de Ferrol había unhas medidas de seguridade moito máis grandes. Previamente, don Andrés, o civil dos expedientes, enviaba unha autorización para entrar no Arsenal. Ao chegar alí había que identificarse e buscaban na libreta de visitas o teu nome. O que resultaba sempre un cachondeo era dicir cara onde querías ir, pois a sección chamábase «Enajenaciones». Os pitos escarallábanse diante nosa e preguntaban entre eles que se nós éramos os «enajenados». Poucas visitas recibía esa sección. Pois alí estabamos, no precioso Arsenal de Ferrol, cos seus arcos abovedados, columnas de granito esculpido a man, escaleiras de caoba procedentes da madeira dalgunha cuberta, os seus «azulejos portugueses» con temas marítimos, as súas lampadas de bronce procedentes quizáis dalgún galeón.
A primeira parada era nun recibidor. Xuntabámonos Petrallo, Oliveira, Juancho e algún máis. Eu, polo que aprendín co meu tío, intentaba chegar algo «arreglado». Aínda que nunca fun de gastar gravata. Os demáis creo que ían bastante peor. Algún ten chegado coas botas do choio, outro co pantalón remendado e amarrado cun cordel. En fin, chatarreiros. Cando mandaban pasar á sala onde se celebraba a subasta a min poñíaseme a pel de galiña.
Experimentar iso era unha viaxe no tempo. Diante nosa, perfectamente aliñados por xerarquía, galóns, mando, figuraban as máximas autoridades da Mariña da Zona Marítima do Cantábrico. Moitos «con sus preciosos trajes de Marina, impolutos, sus limpísimos zapatos blancos, sus medallas». Moitas veces presidía a Mesa de Contratación o Almirante do Arsenal de Ferrol. Case nada. Había de diferentes corpos, e tamén xurídicos. Eu fitaba para eles, as súas miradas, as diferenzas entre aquela «plancha impecable» e os sans culottes opostos. Pero eles tratábannos con sumo respecto e educacion. Alí estabamos, transcurridos varios siglos e respectándonos. Os mariños dos Ferros e os mariños da Orde.
